Даре - аз за себе си лично си давам сметка, че си промених коренно стереотипа спрямо боледуването и явно това ми помага да приемам подхода на нашите лекари по-спокойно (след първите 5 години тотален шаш и паника и 100 псувни по лекарите ни
1. когато детето е болно е нещо опасно
2.ако детето е болно трябва да се прави нещо (освен парацетамола, който си е дежурен при температура) или ще стане по-зле
3. детето като е болно лекаря трабва да се намеси
сега изхождам от:
1. да се разболява детето е нещо естественно и нормално
2.тялото да се справя само е нещо естественно и само се следи ( от мен и лекаря) дали успява да се пребори.( парацетамол и някое и друго сиропче е за температурата и комфорт на детето)
3. лекаря само наблюдава дали тялото успешно се бори, ако не се справя само тогава намеса с лекарства (затова и изчакват максимално докато се убедят, че тялото не успява само да се справи, та понякога и леко попрекаляват с изчакването....)....




